Geplaatst in mijn verhaal

Brief aan zelf (lezen en herhalen op 11 mei 2017)

Op de site van Hoestie (aanrader) las ik de volgende kop: waarom je gelukkiger wordt van een brief aan jezelf. Geïntrigeerd door deze kop begon ik het stukje te lezen. Zelf maak ik er een soort van kritische zelfreflectie van met een doorkijkje naar de toekomst. De nabije toekomst dan wel, al blijven de dromen best groots en plan ik soms al best een jaar vooruit.brief

De volgende woorden gaven de doorslag:
Wil jij het jaar betekenisvol beginnen met een briefje aan jezelf?
Het kost niet veel tijd
Het is een cadeautje
Van jou aan jezelf-over-een-jaar

Dank je Anna-Eva voor deze prachtige vorm! Dat we nog vele brieven aan onszelf mogen schrijven. In mijn haast zal ik niet jaarlijks, maar halfjaarlijks (moeten of wellicht mogen) schrijven.

komtie

Lieve zelf,

Precies twee jaar geleden had je echt niet gedacht dat je er nu nog zou zijn. En helemaal niet dat je nog ‘normaal’ zou kunnen functioneren. Ik ben echt trots op je veerkracht die je laat zien. Okee, tegenslagen hakken er in, maar hoe snel je na het incasseren de nieuwe werkelijkheid accepteert en weer de blik naar voren hebt is goed. Dag maakt het leven voor jou en je naasten een stuk aangenamer en lichter.

De afgelopen 2 jaren waren jaren van grootse tegenstellingen, van in een rolstoel voortgeduwd te moeten worden tot het rijden van allerlei wielerevenementen. Ja ja, moest je weer stoer laten zien dat jij met je longkanker nog wel alles zou kunnen? Moest de wereld zo nodig weten dat je naast patiënt ook nog gewoon mens bent? Jij weet wel beter,  sport is gewoon je passie!

Wat ben je de mensen om je heen gaan waarderen in de afgelopen 2 jaar zeg. Al zul je nooit de meest sensitieve, mensgerichte persoon worden, je strijdt wel voor je mede lotgenoten en kunt ook écht de vriendelijkheid en compassie van je medemens waarderen. Je hebt niet alleen oog meer voor het doel, maar meer voor de mensen om samen op weg te zijn.

Het praten zonder woorden met lotgenoten. De blik is zo herkenbaar, dat geen woorden nodig zijn om het gevoel uit te drukken. Daarin hoort  ook het loslaten van de lotgenoten die ‘eerder’ gaan. Het went niet, gelukkig maar!

Al met al een completer mens, al weet je nog steeds niet goed hoe je ziek moet zijn. Als je veel lacht, vrolijk en gelukkig bent, ben je bang dat je te horen krijgt dat je niet beseft hoe ziek je bent en als je juist heel verdrietig bent, moet je opgefleurd worden. Jij bent ziek op jouw manier, overwegend positief, optimistisch en samen met Anne Marie met heel veel lol en af en toe een traan. Jullie belofte aan elkaar om samen in een bejaardenhuis te komen, een mooie stip aan de horizon en teken van hoop en troost.

Leerpunt voor de komende tijd jaar is het rijden in de juiste versnelling. Ik snap je levenshaast, maar dat mag niet ten koste gaan van de kwaliteit! Probeer in plaats van het hollen en stilstaan juist wat meer als een diesel te leven. Je hebt met je marathons bewezen dat je het kunt.

De grootste worsteling blijft hopelijk, hoe om te gaan met deze nieuwe realiteit. De afgelopen 2 jaar heb je als een malle geleefd, was niets te gek. Maar dat kan natuurlijk niet zo blijven duren, bovendien is het geld op. Hoe ga je als doodziek mens om met de tijd als je goed voelt? Je voelt je niet ziek, dus kun je net zo goed gaan werken. Maar je bent het wel (volgens je arts…) Wat kun je nog meer allemaal, of bestaat het leven voor de rest alleen maar uit willen. In principe wordt je resterende blessuretijd steeds korter, maar moet je dan nu al daarnaar leven?
Kortom, hoe laat je het normale toe in je abnormale leven? Stel dat je nog 10 jaar op deze pillen kunt leven, dan is dat in dit tempo niet mogelijk, maar als het nog maar 1 jaar duurt, dan haal je er nu niet het optimale uit. Lastig hoor, te leven zonder bucketlist in blessuretijd. Het voelt als autorijden zonder dashboard, zonder de snelheidsmeter, het licht en de benzinemeter.

Mijn wens voor jou is dat je over een half jaar deze brief met je geliefden kunt lezen en dat het schrijven van brieven een traditie mag worden.

Liefs,

jezelf

 

 

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

11 gedachten over “Brief aan zelf (lezen en herhalen op 11 mei 2017)

  1. Laiverd, je hebt de kunst van het -in het hier nu leven- je volledig eigen gemaakt. Bijzonder en mooi te zien hoe jij, in jouw tempo, kwaliteiten, emoties en in verbindingen met anderen, die kunst toepast. En dat met humor, passie, sport en je liefde voor je gezin en naasten, En ook met angst, zorgen, twijfels en de welbekende kussentjes. Mooi mens ben je, door jou heeft dat ”enge’ mindfulness-gedoe een andere betekenis gekregen; maak van de aangereikte tools een bruikbare eigen tool 😉 Laten we mooi elkaars ‘tooltje’ zijn als we die nodig hebben! Ik heb een dikke tool-box ter beschikking! huggle mo

    Liked by 1 persoon

  2. Dat vind ik nog steeds zo lastig. Dat je niet weet wat het tijdspad is van de glasheldere les over geluk die kanker je leert.

    Dat je kiest voor léven. Dat je geniet zodra het kan. Dat je belangrijke dingen doét ipv uitstelt. Het zorgt er soms voor dat ik vlieg. Maar vaker ben ik bezig met de gewone dingen die ik heb te doen. En blijf ik dan ineens weer even vertwijfeld steken.

    Ookal leef ik niet met uitzaaiingen, ook ik denk soms: straks hoor ik morgen dat… Is ‘nu’ dan geen zonde van mijn tijd? Ik voel de schakel van de levenshaast zo zitten. Maar als ik het over twintig jaar pas hoor, of helemaal niet, dan moet ik juist aan dat gewone leven bouwen, hoe zinloos de sleur die daarbij hoort soms ook kan voelen. Ik moet dan mee in al die dingen die niet uitmaken, maar die mensen wel zo hardnekkig doen.

    Misschien, omdat ik er statistisch vanuit mag gaan dat het wegblijft, moet ik nu wel leren de sleur te waarderen. Die dingen die we doen omdat ‘men’ het doet. Ik weet het niet.

    Mijn brief nav Hoestie.nl ligt boven in een envelop zonder datum. Laat ik dat eens anders doen. Stippen zetten op de nabije horizon. In het dankbaar zijn voor leven.

    Liked by 1 persoon

  3. Merel, ik had al zo vaak willen reageren; maar wat had ik toe te voegen? Je hebt je zelf weer overtroffen. Wat mooi geschreven, wat open en eerlijk, wat dapper en treffend. Ik herken veel van wat je schrijft en heb ook last van levenshaast. Is het ons marathonverleden?
    Jij bent in ieder geval nog steeds goed in marathons.

    Liked by 1 persoon

    1. Hoi Greet,
      In denk nog vaak aan onze loopavonturen, met wel heel veel plezier moet ik zeggen.
      Jij levenshaast? Ik hoop dat het bij jou de natuurlijke leeftijd is die voor jouw levenshaast zorgt!!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s