Geplaatst in mijn verhaal

Fietsen door het UMCG

Vandaag deden we met een groepje vanuit de Stichting Merels Wereld mee aan de TKP tocht door Groningen. We hebben de afgelopen paar weken een aantal keren in de shirtjes gefietst en de naamsbekendheid wordt al groter. Naast gesprekjes over het doel van de stichting mogen we nog steeds donaties ontvangen.

De TKP tocht is een jaarlijks terugkerende prachtige tocht door de provincie Groningen, waarbij uit verschillende afstanden gekozen kon worden.Ook kon gedoneerd worden voor het UMCG kanker research fonds. Een fonds om onderzoek binnen het UMCG te financieren. Uiteraard hebben we goed gedoneerd!tkp-tocht
Een extraatje was, dat we daarom? als fietsers dwars door het UMCG mochten koersen.

En toen was ik stil….

In kleren van de Stichting Merels Wereld fietsend door het ziekenhuis dat jou in leven houdt. Het ziekenhuis dat ervoor zorgt dat je vandaag 110 km in minder dan 4 uur kunt fietsen. Hoe bijzonder was dat. Jammer genoeg zag ik geen longarts staan, anders was ik echt wel even afgestapt.
Geweldige dag met geweldige mensen! Helaas op het laatst nog een lekke band, maar Evert is een held.

Het gaat dus goed met mij! Angstaanjagend goed. Het gaat namelijk zo goed met deze medicatie, dat ik best vaak de kanker ‘vergeet’ en alweer plannen voor over langere tijd maak. Dat is het verneukeratieve aan deze doelgerichte therapieën. Je gaat je zo goed voelen, dat je vergeet dat je ernstig ziek bent. En ik weet dondersgoed dat de kanker niet geheel weg is, omdat ik naar mijn idee nog ‘iets’ voel in mijn oksel. Op het moment dat ik moet hoesten, ik een beetje verkouden ben of als ik onder mijn oksel voel, klapt het ziek zijn en de bijbehorende angst er als een mokerslag in. Dit in tegenstelling van de afgelopen 1,5 jaar, toen de kanker altijd latent aanwezig was. Nu schiet ik gelijk in de kramp: ben ik al resistent? Ga ik al snel dood? What’s next? Is er nog een pil voor mij? En van zijnde heel gelukkig word ik dan ineens naar heel verdrietig en angstig.
En ook ben ik wel wat bijgelovig, alsof ik door bepaalde handelingen, rituelen, denkwijzen of structuren controle zou hebben op de groei van de foute cellen. bijgeloofAls je dan vergeet dat je ziek bent, vergeet je ook je bijgeloof en dus je gevoelde controle. Dat uit zich dus in heftige angstgevoelens op momenten van hoesten, verkoudheid etc.
Gelukkig zijn dit maar korte momenten, maar de scan van half oktober komt al best dichtbij. Dan moet ik altijd aan Anne Marie haar woorden denken: ‘Merel, door je zorgen te maken, wordt de uitslag niet anders!!’

Dus leef ik, heb ik in mijn levenshaast eigenlijk geen tijd om te bloggen. Ben ik bezig met werken, sporten, een razend spannend televisieavontuur en gewoon het gezin en werk.
Van mijn arts had ik te horen gekregen, dat het niet erg was om af te vallen. Helaas gaat dat niet zo snel met deze medicatie. Maar doelgericht en met heel veel sportactiviteiten zullen we volharden!

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

17 gedachten over “Fietsen door het UMCG

  1. Net je inspirerende blog gevonden,.. (nu pas)
    Blijkbaar op het goede moment. Direct een gevoel van herkenning van je (te) goed voelen door een doelgerichte therapie,…en de kanker helemaal te vergeten. Om dan af en toe eens hard met de voeten op de grond terecht te komen als het (te) druk wordt
    Onze verhalen gelijklopend en ook apart,.. data angstaanjagend gelijklopend.
    Ik blijf je volgen, een gevoel van herkenning kan zo deugd doen, vooral als het bij mij even roeien is in de mist.
    En fietsen in een ziekenhuis, dat lijkt mij gewoon leuk,.. en weeral een fijne, gekke herinnering.
    warme groeten uit Vlaanderen,
    Elke

    Liked by 1 persoon

      1. Mijn verhaal kan je lezen op https://vanuitdebuik.wordpress.com/. Ik ervaar vooral gelijkenissen in: moeder zijn, levenshaast of levensgulzigheid, lot in eigen handen nemen, herinneringsdoos niet kunnen vullen, dankbaarheid voor het zicht vanuit de roeiboot, de kanker niet je leven laten bepalen….
        Ik vind vooral dat je het zo “rijp” kan beschrijven en daar ben ik best wel een beetje gezond jaloers op. Mijn verhaal is onlangs wel iets ingewikkelder geworden en daar worstel ik nu wel even (hard) mee.
        Een pm’tje = een persoonlijk mailtje ? Hoe doen we dat praktisch? Ik ben een “dino” als het op die dingen aankomt 😉

        Liked by 1 persoon

  2. Je hebt weer een mooi stukje herkenbare proza geschreven. Ik vind het ook nog steeds raar om weer bijna volledig te re-integreren in eigen functie, in de wetenschap niet meer beter te worden.
    Laatst vroeg een collega schuchter,jij bent toch ernstig ziek…..maar je ziet er zo goed uit? Niet alleen voor jezelf maar ook voor je naaste omgeving blijft het dubbel.
    Veel succes met je komende activiteiten en het lijnen 😉. Vergeet niet op zijn tijd te onthaasten. 😄
    Wilma en Jacqueline

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vroeg me al een tijdje af hoe het met je ging, maar zag je dat je niets geplaatst had. Fijn om te lezen dat je het zo goed doet op deze medicatie en dan ook nog zo sportief zijn, waarvan veel mensen die geopereerd zijn nog wat van jouw sportieve levenslust kunnen leren. Ook ik…..en wat fijn om die kanker soms even naar de achtergrond te zetten, want als het goed gaat moet je proberen je eigen leven weer een beetje op te pakken. Je doet het goed Merel en nog even en dan kun jij je 50ste verjaardag vieren, want daar ga jij nu denk ik toch voor. Ik vond dat toen een hele mijlpaal omdat dit na 7 jaar te halen. Ons 12 1/2 huwelijk vond ik al bijzonder (ben in oktober nu 20 jaar getrouwd hahahha) Liefs uut Almelooo

    Liked by 1 persoon

  4. Fijn je weer te lezen Merel en te horen dat de medicatie zo goed werkt op dit moment. En inderdaad, Anne Marie heeft gelijk, nu zorgen maken over een scan straks, is zonde van je tijd, om er iets mee te doen op het moment dat de uitslag komt is vroeg genoeg. Levenshaast, even helemaal niets mis mee 😉 Go, go, go!
    Ruth

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s