Geplaatst in hoop, Overdenkingen, verdriet

Golven van emoties

Af en toe heb ik mindere dagen, dagen dat ik net zo verdrietig ben als het grauw en grijs van de dag van vandaag.

Verdrietig, omdat er toch weer activiteit in mijn oksel is gevonden. We moeten nog afwachten wat het is, maar ik kan mezelf wel wijs maken dat we het nog niet weten, maar de kans is echt bijna nihil dat het goedaardig is.
Verdrietig, omdat eventuele nieuwe behandelingen waarschijnlijk in Keulen zijn en er nog meer gevraagd wordt van mijn energie;
Verdrietig, omdat ik vorige week teveel van mezelf heb gevergd. Omdat ik stoer 5 in plaats van 4  dagen wel kon werken, naar een concert in Vera ging met veel bier en ook nog de sinterklaasviering wilde voorbereiden. Iedereen een gedicht, want als het mijn laatste viering is, weten ze in ieder geval dat ik mijn best heb gedaan en de moeder was van de gedichten.
Maar ook verdrietig omdat ik me er dan zo ineens van bewust ben dat ik ziek ben. Dat ik nooit meer beter word en dat ik als optimistische positieveling  ook echt wel mijn zwakke momenten heb. Gewoonweg verdrietig.212204049

Wat doe ik dan in zo’n geval. Dan ga ik kijken naar lotgenoten in een programma als Liefde voor later. Allemaal ouders van jonge gezinnen, waarvan 1 ouder ongeneeslijk ziek is. bij elk filmpje denk ik: ‘zij zijn pas echt ziek, van mij valt het allemaal nog wel mee, omdat er voor mij nog medicijnen zijn’. Ik ben nog niet uitbehandeld, al vrees ik echt de dag dat mijn arts tegen mij zegt ‘sorry mevrouw Hennink, we kunnen niets meer voor u doen’. Volgens mij samen met de dag van de diagnose de meest dramatische dagen in een mensenleven. De overgang van palliatief naar terminaal is niet zo’n grote stap en met elke resistentie komt hij wel dichterbij.

Na heftig te hebben gesnift en gesnotterd op de bank om alle mooie herkenbare en beangstigende verhalen, kom ik weer tot actie. Wat wil ik nu echt nog met mijn leven. Ik wil ook een herinneringskist, ik wil ook voor Hans en  mijn kinderen elke verjaardag een beschreven verjaardagskaart maken. Ik wil ook zelf de regie over mijn dood,
Ik wil!

Dus ondanks mijn verdriet, of dankzij mijn verdriet kom ik in actie. Met vriendin Mo, die ik via de workshop Gezond Opgroeien heb leren kennen, ben ik bezig om een herinneringskist te ontwerpen. Een grote, want in de loop van mijn leven heb ik al zoveel mooie herinneringen verzameld. Met sinterklaas dit jaar heb ik een DVD gekregen met 3 balletoptredens van mij uit de jaren `80. Fantastisch cadeau! Je moet je voorstellen, ik zat op voetbal en werd vergeleken met Horst Hrubesch (de Tank) met de benen van Karl Heinz Rummenige… Toch zag ik op de voorstellingen het mezelf best goed doen en ging het best gracieus en was ik best slank. Althans, ik straalde uit alsof ik het allemaal heel goed kon. Dat schijnt een kernkwaliteit te zijn. Aangezien ik in veel verschillende acts een rol had,  moet ik het dan ook best aardig gedaan hebben. Onbetaalbaar deze dvd’s en Sinterklaas had zich geen beter cadeau voor kunnen stellen. Nu komt er ook nog een dvd van ons ‘Rondje IJsselmeer’. Dat we in estafettevorm om het IJsselmeer hebben gerend (ieder een marathon in totaal) Ook zo’n diamant. De rest van de kist moet (als de kist klaar is) nog gevuld worden, maar daar heb ik hopelijk nog een paar jaar voor.

In het programma  Liefde voor later wordt elke keer de vraag gesteld, hoe wil je later herinnerd worden? Ik hoop toch zo dat mijn kinderen mij gaan herinneren als een liefdevolle, optimistische, sportieve, kritische en voor rechtvaardigheid strijdende moeder. Maar eigenlijk heb ik geen idee hoe ze mij zien, hoe de buitenwereld mij ziet en durf ik dat bijna niet te vragen, omdat ik dan bang ben om mijzelf een ander mensbeeld toe te dichten. Ik zal het vragen en deze typeringen gaan ook mee de kist in.

In het programma gaan ook mensen dood en dood gaan is niet eng, maar het sterven wel. De aftakeling, de angst voor pijn en afhankelijkheid, god daar moet ik echt niet aan denken. Gelukkig weet ik dat een aantal artsen strijden voor een goede palliatieve zorg en ik hoop echt dat zij ervoor zorgen dat aan mijn wensen kan worden voldaan. Het feit dat ik nog geen euthanasieverklaring heb geregeld bij mijn arts geeft al aan, dat ik er nog niet aan wil. Ik weet dat hij gehoor aan mijn wensen wil geven, maar ook hij moet het wel zwart op wit hebben. Ik kan het nog niet en wil het nog niet. En laten we nog niet op de feiten vooruit lopen, eerst uitslag van biopt, nieuw behandelplan, hopelijk weer nieuwe medicijnen voor plan c, d, e, f etc. Dan is het vastleggen van het hoe en  wanneer van mijn dood aan de beurt.
Ik hoop toch zo dat het mij gegeven is, om nog 10 jaar in (redelijk) goede gezondheid op deze aarde te mogen rondlopen. In ieder geval tot mijn kinderen de deur uit zijn.

Hans heb ik 20 jaar geleden beloofd, dat ik 50 jaar bij hem zou blijven en dat hij daarna een jong blaadje mocht zoeken.

En beloofd is beloofd! Dat betekent dat ik nog 30 jaar verhaaltjes mag schrijven, jullie zijn nog lang niet van me af.
Schrijven helpt echt, mijn verdriet is weer over, ik hoop dat ik er niemand verder mee heb belast. Bedankt voor het lezen!

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

20 gedachten over “Golven van emoties

  1. Merel,ik vind dat je prachtige stukken schrijft,dat je er zo goed mee omgaat,dat je een kanjer bent,dat je nog vele jaren tegoed hebt!! Liefs,je buurvrouw Johanna.

    Liked by 1 persoon

  2. Graag willen wij ook even een reactie geven.Wij hebben heel veel bewondering voor jou Merel en ook voor Hans en de kinderen.Wij willen jullie dan ook alle steun en warmte toewensen in deze moeilijke tijd.Met een vriendelijke groet uit Winsum.Harry en Jannie

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Merel, wat weer een mooi geschreven blog vol emoties.. Fijn dat schrijven voor jou een uitlaadklep is en je belast er niemand mee hoor. Wij hopen dat we nog minimaal 30 jaar jouw verhaaltjes mogen lezen! Je bent een topvrouw! Liefs Peter en Ellen

    Liked by 1 persoon

  4. Dag dappere Merel
    Wat een mooie Blogs schrijf jij zeg! Over talent gesproken.
    Wij kennen elkaar een beetje via onze samenwerking op het werk. Maar door het lezen van jouw berichten leer ik je wat beter kennen en het voelt bijna als voyeuristisch omdat het wel eenzijdig is. daarom vind ik het tijd om je te laten weten dat ik je columns meelees, ervan kan genieten en er soms ook verdrietig van word, of dat het me aanzet tot enige overdenking en bezinning. Dank voor deze openhartigheid.
    Ik leef dus op afstand echt met je mee en duim heel erg voor je dat het geluk en de wetenschappelijk vooruitgang aan je zij is en je nog vele jaren kan genieten van je opgroeiende kinderen, je man en het mooie ( nou ja ,.. Soms ook even helemaal niet in deze turbulente tijden) leven!
    Warme groet van Anita Schnieders

    Liked by 1 persoon

  5. Hhahhaha zal hij dan wel aan toe zijn voor zo’n jong ding? IK snap jouw gevoel als je naar die programma’s kijkt. Ikzelf heb toch wel meer met Over mijn Lijk en ik heb dan ook echt respect voor de mensen die er aan mee doen. Liefde voor later vind ik persoonlijk iets minder en heb na 1 aflevering ook niet meer gekeken, want het is moeilijk om te zien hoe zo’n jong gezin door zo”n ziekte compleet op de kop staat. Ik wens je kracht en wijsheid, maar volgens mij heb jij die twee elementen in je….

    Liked by 1 persoon

  6. Ik zie jou als een sterk sportief kritisch en rechtvaardig mens. En dat terwijl wij elkaar maar heel zelden zien. Jouw kinderen zullen je als het ooit zover is ook zo herinneren en nog veel meer dan dat. Ze zijn dan vast al volwassen en zullen hun kinderen opvoeden op hun manier maar nooit vergeten wat ze van jou en Hans hebben meegekregen. 💖

    Liked by 1 persoon

  7. Lieve Merel, ik had je al gemist op het werk. Wat heb je je gevoel weer mooi omschreven. Ik vind het knap van je dat je het altijd zo mooi kunt omschrijven. Ik lees je webblog regelmatig om te lezen hoe het met je gaat, omdat ik op het werk er niet altijd naar wil vragen. Ik vind je echt een top vrouw en supersterk, ik weet zeker dat je kinderen heel trots op je zijn. Liefs Liane

    Liked by 1 persoon

  8. Ach Merel, wat kan ik zeggen, ziek zijn is soms gewoon zo moeilijk, en ik denk dat je dit aan het verwerken en accepteren bent…en dat doet soms zo’n pijn beseffen dat je dingen niet meer kunt, niet meer degene bent die je wilt zijn. Je kinderen zullen vast heel veel herinneringen hebben, met of zonder doos, en misschien kun je ze zelf als ze groot zijn deze doos overhandigen, soms bestaan er wonderen. Ik wens je heel veel sterkte, kracht en wijsheid.

    Liked by 2 people

  9. Ach laiverd, natuurlijk belast je er niemand mee!
    Fijn dat schrijven helpt en dat je je daarna iets minder verdrietig voelt.
    Hoe meer je schrijft, hoe meer ik je leer kennen en hoe meer respect. Diep respect.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s