Geplaatst in compassie, hoop, Overdenkingen

Cancerversary en de dingen die er echt toe doen.

11 november 2015. En dan is er toch echt ineens een jaar voorbij, mijn eerste jaar in blessuretijd. Een heftig, emotioneel en intens jaar! Een jaar waarin mij duidelijk werd, waar het in het leven echt om draait.compassiedoen

De afgelopen paar weken heb ik mijn ‘eigen kankerfilm’ weer een paar keer afgespeeld. De afschuwelijke tijd voor de diagnose toen ik mij ziek voelde maar niet wist wat het was, de duidelijk gestelde diagnose zonder fatsoenlijke nazorg, het vertellen aan de kinderen, de berusting na ‘het vonnis’ omdat er eindelijk duidelijkheid was, de ziekenhuisopname met het vele vocht rond het hart, de chemo’s, de pillen en natuurlijk de scanxiety.

Maar dit jaar is ook zoveel meer geweest dan alleen de ziekte.

19 jaar geleden heb ik Hans leren kennen en tot op de dag van vandaag ben ik daar zo mega blij om. Moeiteloos draaide hij het gezin en huishouding tijdens mijn chemo’s. Hij vangt mij en de kinderen op en is als een rots in de branding. In de eerste maanden was ik met name bezig met mijn eigen emoties en die van de kinderen. Hans zijn eigen emoties waren vooral in het begin ondergeschikt aan de mijne. Nadat we de eerste klap te boven waren, was het gezamenlijke verdriet, de humor en de intens gevoelde liefde zo troostend. The love of my life. Onze relatie en ons gezin zijn zo hecht geworden. We genieten van elkaar en het gewone leven. Qua liefde een fantastisch jaar.

Voor het eerst heb ik ervaren, hoe belangrijk het is dat je omgeving meeleeft en meehelpt. Je hoort het veel vaker van mensen die ziek zijn, dat elk kaartje, mailtje, appje, bezoekje of andere vorm van medeleven zo belangrijk is en ik kan alleen maar zeggen, wat is dat waar! Alle kaartjes heb ik bewaard en af en toe kijk ik daar nog eens naar. De tekst maakt niet uit, het gaat erom dat mensen aan je denken…. In mijn outlookaccount heb ik een mapje ‘troost’ aangemaakt. Elk mailtje die ik kreeg, vooral veel na mijn interview voor de campagne, maar ook de mails ‘omdat ze aan me dachten’ heb ik bewaard. Als ik ze nu weer terug lees, raak ik telkens weer erg geëmotioneerd, zo mooi zijn ze. Zo troostrijk, maar gelukkig ook elke keer met een kleine humoristische kwinkslag. Qua compassie een fantastisch jaar.

Ik kan niet anders zeggen dat we enorm boffen met de kring van gezin, familie, vrienden, kennissen en andere belangstellenden om ons heen. Iedereen heeft op zijn of haar manier mij, maar ik spreek nu denk ik ook voor Hans en de kinderen, erg door dit jaar heen geholpen. Of het nu om een kaartje, bezoekje, bloemen, verhuishulp, concertje, lunch, praatje, boekje, soepje, sieraad, vakantie, een uithuilschouder, lachkick of een gewoon er zijn gaat, dat maakt niet uit. Van meerdere kanten krijg ik te horen, hoe zo’n mooi groot netwerk wij om ons heen hebben, een kring van mensen die mij, Hans en de kinderen het leven zo gemakkelijk en aangenaam mogelijk maken. Daar kan ik mijn dankbaarheid niet genoeg voor uiten. Qua vriendschap een fantastisch jaar.

Ik heb net het boekje van de denker des vaderlands filosoof René Gude gelezen: Sterven is doodeenvoudig. Iedereen kan het. Een prachtig boekje, dat ik iedereen kan aanraden. Eigenlijk zou ik het hele boekje willen citeren, zo mooi vind ik het. Gude zegt onder meer:

‘Ik ben ervan overtuigd dat het heel slim is om niet te denken dat stervenden zielig zijn, want die houden er gewoon mee op er te zijn, maar je ervan bewust te zijn dat jouw bijdrage aan de kwaliteit van de club waar je vandaan komt en het vertrouwen dat die club ook na jouw dood doorgaat, de enige gedachte is waarin je troost kunt vinden.’

Zelf zou ik de term stervenden willen vervangen in ongeneeslijk zieken. Zo’n oogklep heb ik dan wel op.
Het is mijn hoop, dat ik nog maar heel lang een bijdrage mag leveren aan de kwaliteit van de club! Wat voor een lidmaatschap heb ik van een fantastische club, dank jullie wel!

Op 11 november 1918 was de eerste wereldoorlog officieel ten einde (even klein feitje als historicus). 11 november, kinderen in het noorden gaan met lampionnetjes en liedjes langs de huizen om snoep te krijgen. 11 november 2014, het begin van mijn blessuretijd! 11 november, mijn “cancerversary”. Wij vieren dat de komende 50 jaar gewoon thuis, want het leven moet je vieren. En zolang er nog lucht in de ballonnen geblazen kan worden..

Ik verjaar niet zomaar. Hierbij een liedje waarvan ik altijd moet huilen, maar dat ik erg mooi vind. dat gun ik iedereen.

Did I say that I need you?
Did I say that I want you?
Oh, if I didn’t I’m a fool you see,..
No one knows this more than me.
As I come clean.

liedje

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

7 gedachten over “Cancerversary en de dingen die er echt toe doen.

  1. Hai Merel,
    Ik blijf je volgen met heel veel bewondering. Al je kracht, vecht-en levenslust is een voorbeeld voor waarschijnlijk velen. In elk geval voor mij.
    Liefs Aletta

    Liked by 1 persoon

  2. Wauw Merel, veel respect voor jou en je familie hoe jullie omgaan met je reservetijd. Blij dat ik je weer van wat dichterbij mag en mag meemaken en we vrolijk onze tandem voortzetten. Dankbaar voor ‘onze’ YouTube-vrijdagen en zo ontzettend blij dat je je zo goed voelt! #ennugewoonweeraantwerk 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s