Geplaatst in Overdenkingen

veranderde wereld

Vandaag las ik via twitter een interview in Trouw met Corien van Zweden (52 jaar). Corien, theoloog en journalist, hoorde op haar 47e dat ze borstkanker had. Toen haar kind naar de brugklas ging, bleken in die klas 5 ouders met kanker te zitten. Ze heeft hier een boek over geschreven: ‘Kankerklas. Vijf pubers, vijf ouders, één ziekte.’ Ze heeft dit boek geschreven omdat de ‘normale’ kankerboeken in de vorm van heldensaga zijn geschreven. In deze boeken is de kankerpatiënt altijd iemand die moedig en positief is, die roept ‘ik ga ervoor’. Ze stoorde zich eraan dat als zij aangaf dat het niet goed met haar ging, ze een lichte irritatie bij de ander bespeurde, die haar dan probeerde op te beuren. Ze geeft aan dat het een zware last is om kanker te hebben, maar ook om elke dag dapper te moeten zijn. In haar boek beschrijft ze hoe de ouders met hun ziekte omgingen, hun verschillende overlevingsstrategieën.

Dit boek heeft me aan het denken gezet, voel ik dit ook zo, speel ik een ‘rol’?

Op dit moment voel ik het niet als een zware last om kanker te hebben. Met de geweldige pillen Crizotinib voel ik mij eigenlijk weer gezond en vergeet ik soms dat ik ziek ben. Dat heeft er ook mee te maken, dat ik ervan overtuigd ben, dat ik een chronisch zieke word. Anne Marie heeft het altijd over haar ‘second life’ en dat vind ik mooi geformuleerd. Moet ik dapper en stoer zijn? Ik doe nog precies datgene wat ik deed voordat ik ziek werd, maar dan intens (althans, dat probeer ik). Mijn karakter kan ik gelukkig niet veranderen, al ben ik natuurlijk niet 24/7 een positief en optimistisch mens! Als ik al stoer ben, hoort het bij mij.

Is mijn leven dan niet veranderd? Tuurlijk wel:

  • Doelgericht handelen hoort bij mij. Het eindresultaat telt, de manier om er te komen is minder belangrijk. Nu moet ik me meer concentreren op de weg/het proces. Ik zeg wel dat ik dat doe, maar een collega betrapte me erop dat ik nog steeds in einddoelen dacht. Ik wil graag mijn kinderen het nest zien verlaten, maar toen ik zei dat ik hoopte dat de tijd snel zou gaan om dat moment mee te maken, kreeg ik te horen dat dat in tegenspraak was met het leven in het hier en nu. (bewust onbekwaam)
  • Bewust van mijn sterfelijkheid. Elke dag rijd ik, om naar mijn werk te komen, langs het crematorium. Sinds ik ziek ben, betrap ik mezelf erop, dat ik elke keer dan even denk wanneer ik daar dan het ‘lijdend voorwerp’ zal zijn.
  • Contact. Openbare evenementen ontwijk ik steeds meer. Ik heb gemerkt dat mensen het soms ‘eng’ vinden om mij te benaderen. Dat snap ik, vroeger vond ik het ook erg eng om zieke mensen te benaderen. Toch vind ik het nu moeilijk, omdat ik me geheel niet ziek voel en er niet ziek uitzie. Mooi vind ik het als mensen gewoon tegen mij zeggen dat ze het moeilijk vinden ‘hoe’ met me om te gaan. Dat vind ik pas dapper!! In contacten is het enger om de niet-zieke te zijn.
  • Stress.Het onder druk werken, heb ik nu moeite mee. Was het altijd een kernkwaliteit dat ik heel hard kon werken en goed kon schakelen, dat heb ik niet meer en daar baal ik best van. Ik moet dus nu op zoek gaan naar andere kernkwaliteiten. Wat komt nu naar voren?
  • Chemische rotzooi. Zo moet ik er ook rekening mee houden, dat de pillen die ik slik ook negatieve invloeden kunnen hebben. Wellicht zal mijn conditie nooit meer helemaal top worden en blijf ik in kilo’s groeien (tot een zeekoe) 4Zeekoe-NatGeo

Berust ik dan in mijn lot, ben ik overdreven dapper, of strijdbaar? Moet ik mezelf dan in een hokje stoppen en zo ja, voor wie? Ik ben gewoon een mens met sterke en zwakke momenten. Ik leef het leven waarvan ik van houd, want het leven is zo mooi. Iedereen doet dat op zijn of haar manier. Wanneer je happy bent met je leven en met jezelf doe je het toch goed? .

Uiteraard ga ik het boek lezen, ben erg benieuwd!

een wijsheid:

‘Een pessimist is iemand die moeilijkheden van zijn kansen maakt en een optimist is iemand die kansen maakt van zijn moeilijkheden’

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

5 gedachten over “veranderde wereld

  1. Mijn wereld is wel heel anders voor ik ziek werd, vooral ook omdat mijn conditie en gezondheid anders is, ik niet kan wat ik kon. En soms ben ik de eeuwige optimist die gelooft in het onmogelijke, en soms sta ik in de realiteit, soms zit ik op de berg een andere keer diep in de put.Maar altijd probeer ik er het beste van te maken. En ben ik gewoon wie ik ben. Want kanker of niet, je blijft wie je bent.

    Like

  2. Nou, dat van die zeekoe valt reuze mee Mip!!! Laatst niks van gezien toen je hier was met Marin. Mooie opmerking van Marin toen jij terug kwam lopen van de Hema (waar je eindelijk geld had kunnen pinnen!): “Ik vind dat mijn moeder altijd zo mooi aan komt lopen als ik vanuit de verte naar haar kijk…”
    Komen jullie gauw weer in de zomer?
    xxx

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Merel, wat kan je toch goed en mooi schrijven! Ik lees elke keer met interesse en bewondering jouw blogs. Ook mooi om te lezen dat jouw arts weer “leert” van jou, zoals ik je al zei je kunt er bijna een promotie-onderzoek van maken. Je bent echt een topvrouw, ook al voel je jezelf een zeekoe 😊 (die foto haha). X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s