Geplaatst in Uncategorized

het ijsbad

Zaterdag 18 april heb ik bij Dave Doornbos een workshop ‘methode Wim Hof’ gevolgd. Wim Hof staat bekend als the Iceman.  Een collega had me op de workshop geattendeerd. Na het zien van de documentaire Retour Hemel van Mark Bos, en de aflevering van Katja’s bodyscan, waarbij het omgaan met pijn centraal stond (met een ijsbad als apotheose), maakte dat ik wel enthousiast werd.

Nu sta ik bekend als een enorme koukleum. Het zwembad in Zuid Frankrijk in de zomer is me al snel te koud…. wat moet ik dan in een bak met ijs.

We waren met een groep van 11 personen en tijdens het voorstelrondje, waarbij we aan moesten geven waarom we deze workshop volgden, twijfelde ik eraan of ik zou zeggen dat ik ziek was. Uiteraard ben ik meer dan alleen Merel met kanker. Ik ben ook nog gewoon Merel. Bovendien schrikken mensen er altijd van en hebben dan moeite zich een houding te geven. Bij deze workshop heb ik wel aangegeven dat ik ziek was, ook omdat longkanker uit de taboesfeer gehaald moet worden en omdat de ademhalingstechnieken vrij intensief waren.

De ademhalingsoefeningen waren ook erg intensief. Eigenlijk pomp je zoveel zuurstof in je bloed, dat je overcapaciteit krijgt. 30 keer snel diep inademen en na die 30 keer net zolang je adem inhouden, tot je echt de ademhalingsprikkel voelt. Dan weer 1x inademen, 15 seconden je adem vasthouden en uitademen. Dat is 1 cyclus.We hebben dit 45 minuten achter elkaar gedaan.

In het begin vond ik het absoluut niet prettig. Je krijgt in je lichaam allemaal tintelingen, je hebt het gevoel dat je omvalt/flauwvallen en je controle over je lichaam is weg. Wat belangrijk was, om je niet te verzetten tegen deze gewaarwordingen, maar het gewoon te accepteren. Dat is nieuw voor mij en zal ik mee moeten oefenen. Het hebben van geen controle is en blijft heel moeilijk. We dachten allemaal dat we 5 minuten bezig waren, maar we waren al 45 minuten bezig. Je raakt dus net als met hardlopen in een flow. Dan heb je maar zo tijd ‘gemist’.

Na deze moeilijke ademhalingsoefeningen gingen we het bad in. Het was wel moeilijk om in april met je witte lichaam in een bikini te staan, waarbij de kilo’s van de medicijnen flink te zien zijn. Vergeleken met de ademhalingsoefeningen was het ijsbad een eitje. Alles draait om focus en het toelaten van de kou. Echt een aanrader om te doen!!

IMG_2237IMG_2240

Vandaag weer naar de longarts geweest. Benieuwd of mijn leverwaarden waren gezakt. Al 2 weken begin ik de dag met warm water met citroen en probeer suikervrij te eten. Alles om mijn lever wat te ontlasten. Mijn leverwaarden waren inderdaad gezakt en bijna normaal. Over 4 weken hoef ik pas voor een CT scan, bloed, ecg en bezoek longarts terug te komen!

Advertenties
Geplaatst in Crizotinib

eerste controle crizotinib

Vandaag, twee weken nadat ik met de Crizotinib ben begonnen,  voor de eerste controle van de pillen geweest. Omdat de bijwerkingen van de pillen op zowel de werking van het hart als de lever kunnen hebben, moest er naast een bloedtest ook een ecg worden gemaakt.

Zoals waarschijnlijk in elk ziekenhuis is het in het Martini zo, dat je een cito (= spoed) krijgt, wanneer je gelijk erna een afspraak met je arts hebt. Je hoeft dan geen nummertje te trekken bij het bloed geven, maar kunt gelijk doorlopen. De hele wachtkamer zat vol met mensen die wel moesten wachten. Voor mij aan ging een meneer ook al naar binnen zonder een nummertje te trekken en ook ik liep in een keer door. Een meneer die wel moest wachten werd furieus. Belachelijk was het, dat mensen zomaar door konden lopen, terwijl hij netjes op zijn beurt wachtte. Voordat ik ziek werd, zou ik daar heftig/giftig op hebben gereageerd. Hoe kan het toch dat mensen uit onwetendheid toch zo veroordelend konden zijn. Maar ik heb geleerd: choose your battles!. Ik zette mijn meest zielige gezicht op en zei tegen hem: ‘meneer, u weet niet half hoe graag ik ook een nummertje zou trekken om mijn bloed te laten prikken. Maar we zijn in een ziekenhuis, dus daar is wel een reden voor.’ Hij werd een beetje rood en ging gelijk zitten.

Het bloed prikken gaat altijd geweldig. Normaal gesproken wilde ik in mijn linkerarm het infuus voor de chemo en moest in mijn rechterarm bloed geprikt worden. Op die manier zouden beide processen elkaar niet kruisen… Ik weet het, het slaat helemaal nergens op, maar ik voelde me er fijn bij. Nu ik geen chemo meer krijg, liet ik dit keer voor het eerst mij in mijn linkerarm prikken. Tot op heden waren de bloeduitslagen goed, maar nu waren de leverwaarden wel gestegen.  Zou het dan toch aan de arm liggen, waarin ik geprikt ben? Volgende keer toch maar weer rechts prikken!! En ja, ik ben erg bijgelovig. Zo maakte ik mijn tentamens met de pen waarmee ik geleerd had. (die had immers alles al een keer opgeschreven) en ook bij het voetballen en hardlopen was de volgorde van aankleden erg belangrijk, zo niet essentieel voor mijn prestaties.

De ECG was heel erg snel klaar en de longarts liep maar 20 minuten uit!

De uitslag van het hart was erg goed, maar te horen gekregen dat de leverfunctiewaarden wat verhoogd waren. Niet om i paniek te raken. Ze stonden op de computer in het lichtblauw gearceerd. Gelukkig nog niet in het rood. Op mijn vraag of ik nu alcohol moest laten staan, antwoordde hij dat het onzin was om alles waar je van geniet nu te laten staan. Over 2 weken hebben we weer een afspraak. Hopelijk zijn dan de leverwaarden weer gezakt (mede door in de rechterarm te prikken 😉

Verder gaat het goed, lekker veel aan het sporten. Zelfs weer voor de eerste keer wezen hardlopen! (ehm, joggen…) Deed ik vroeger voor minder dan 10 km mijn loopkleren niet aan, nu was ik blij dat ik 5 km had gelopen (in een dramatische tijd). Ga nu vaker lopen naast het spinnen, lekker buiten!! Laat de zomer maar komen!

IMG_2187IMG_2164

Toen: marathon Terschelling

Nu: 5 km door de wijk…

Verder ben ik weer voor 70% aan het werk. Dat vind ik wel moeilijk. Ik mag doen wat ik wil. Niets hoeft, alles mag. Juist omdat ik er niet altijd ben, wil ik geen verantwoordelijkheid. Maar nu ik die niet meer heb, is het aan de ene kant een opluchting, maar aan de andere kant heb ik het gevoel niet meer echt mee te doen… Daar zal ik nog een balans in moeten vinden. Ik moest bijvoorbeeld een begroting en inzetplan voor volgend jaar maken. Ik heb mezelf er uiteraard in gezet, maar hoe ik ben weet niemand. Ik ga er gewoon van uit, dat ik over 10 jaar nog aan het werk ben, dat is wel zo gemakkelijk en geeft ook rust.