Geplaatst in Uncategorized

Balans vinden en een vervroegde overgang

Begin januari is na 2 keer chemo een thoraxfoto genomen. De toch altijd erg gereserveerde, terughoudende longarts gaf aan, dat de uitslag van de longfoto toch wel datgene liet zien, wat hij had gehoopt. De witte plekken op de longen waren weer mooi zwart, zoals het hoort en ook was duidelijk zichtbaar dat de lymfeklieren geslonken waren. Goeie berichten dus!

Zelf rol ik ‘vrij soepel’ door de chemokuur, maar krijg ik standaard in de week na de chemo een mentale dip. Ik voel me dan verdrietig en ben dan zeer bewust van mijn sterfelijkheid. Een flink stuk zelfmedelijden dus. Daar baal ik dan weer van en zit ik me rot te prakkiseren hoe dit voor een volgende keer voorkomen kan worden. Verdrietig zijn mag natuurlijk wel, maar moet niet te lang duren. Omdat na elke kuur die dip een dag langer duurt, was ik de vorige keer bang om in een depressie terecht te komen. Gelukkig hebben gezin, sport, werk en de lieve aandacht van vrienden een positieve werking op mijn humeur en is het nog lang niet zover!

Nu is mijn vraag, moet je vechten tegen deze mentale dip of is dit een stuk verwerking, waardoor je daarna weer extra kunt genieten van de grote en kleine dingen van het leven? Is de dip nodig om juist weer positief en optimistisch in het leven te kunnen staan? de bekende pieken en dalen? Ik weet het niet, maar om eerlijk te zijn zie ik niet op tegen de komende chemo, maar wel tegen de komende mentale dip. Toegeven of vechten, wie heeft het antwoord?

En dat terwijl ik me fysiek sterker voel dan in de periode na de zomervakantie, samen met Hans 1 1/2 uur spinnen in de sportschool is geen probleem en ook ga ik  weer heerlijk op de fiets naar het werk. Weliswaar werk ik eerst voor halve dagen, maar dat heeft meer te maken met de vele ziekenhuisbezoeken en chemo’s. Dat is dan ook het dubbele, ik voel me uitermate goed en gezond, waardoor ik het moeilijk vind voor te stellen, dat ik straks ziek word.

Daarnaast is ook duidelijk geworden dat een aantal klachten die ik aan de chemo weet, horen bij de overgang, die door de chemo vervroegd of versneld is ingetreden. Mijn cupmaat van A naar C, slaapproblemen en gewichtstoename zijn de klachten. Hopelijk blijven de stemmingswisselingen achterwege, want dan kan niet alleen de chemo de schuld krijgen….

Volgende week vrijdag volgt nog 1 kuur, waarbij ik mag overnachten in het Martinihotel. Daarna volgt een CT scan en zullen we de ‘onderhoudsperiode’ ingaan. Donderdag bij de longarts geweest en maar gevraagd wat de onderhoudsperiode inhield. Zelf dacht ik, wellicht wat naïef, dat ik dan elke maand een foto zou moeten maken om te kijken hoe lang de progressievrije periode zou duren. Helaas is het waarschijnlijk zo, dat ik eens in de 3 of 4 weken voor een dagbehandeling aan de chemo ga. Niet meer de vervelende Cisplatine, maar alleen de Pemetrexed. Gelukkig geen overnachting meer met het spoelen van de nieren. De arts wil zo lang mogelijk wachten met de pillen tegen de ROS-1 mutatie, omdat het lichaam op een gegeven moment overal resistent voor wordt.

Mijn eerste doel is nu het gevecht tegen de verkoudheid! Gezond eten, rustig aan en vroeg naar bed…….

Advertenties

Auteur:

vrouw, 48 jaar, samen met mijn man 2 geweldige kinderen van 10 en 12 jaar. Met veel plezier werkzaam bij de Pedagogische Academie van de Hanzehogeschool Groningen, bij zowel de opleiding als het lectoraat Integraal Jeugdbeleid. Sporten vind ik heerlijk, daar word ik gelukkig van. Sinds november 2014 is longkanker met uitzaaiingen naar de lymfeklieren geconstateerd. Het blijkt dat de Ros1 translocatie oorzaak is.

5 gedachten over “Balans vinden en een vervroegde overgang

  1. Ik herken dat zo, hoewel ik maar twee chemo’s heb gehad gelukkig. Ik noem het altijd het chemo gevoel. Ik werd ook zo depressief en dacht echt enorm veel na over mijn kinderen wat als….. Hou vol, je gaat de kanker verslaan en die depressie dat is naar mijn idee echt de chemo die dat doet met je brein. Maar uiteindelijk maakt het je sterker!

    N.B. Weet niet of je dit buiten je gastenboek kan plaatsen maar heb trouwens wel een interessante nieuwsbrief voor je. Ik heb in mijn zoektocht aan het begin van mijn diagnose contact gezocht met een aantal buitenlandse artsen waaronder. D. Ross Camidge, een arts aan de Universety of Colorado Hospital en een onderzoeker en heb hier nog steeds contact mee. Altijd goed om achter de hand te hebben:). Maar in deze nieuwsbrief komt ook een heel item over de ROS1 en crizotenob aan bod, wil je dit graag lezen, mail me dan even dan krijg je het doorgemaild.

    Met vr. gr. Anne Marie van Veen

    Liked by 1 persoon

  2. Hai Merel,
    Ik vind het elke keer weer moeilijk, maar zo menselijk, om te lezen wat jij meemaakt. Je geeft, met een inkijkje in alles wat je meemaakt, zo veel van je zelf, een mooie kwetsbaarheid maar met heel veel herkenning. Want natuurlijk maak jij, naast je ziekte, ook de gewone dingen als overgang mee. En inderdaad de overgang heeft vele verschijningsvormen. Een belangrijke daarvan is dat je lijf verandert (gewicht en vorm), maar ook die verdomde stemming-wisselingen. Jij krijgt nu wel alles tegelijk. Dus dubbele dosis dip. Daar heb je inderdaad vechtkracht voor nodig om dat te pareren en aan te kunnen. Die kracht heb je, dat spreekt uit alles. Zet m op, ik denk aan je.
    Groet Aletta

    Liked by 1 persoon

  3. Hallo Merel, ik herken wat je schrijft, heb er inmiddels wel zo mijn ideeën over. Verder heb ik dezelfde onderhoudskuur gehad. Wil je van gedachten wisselen dat kun je me altijd een email sturen via mijn blog.Veel sterkte met alles!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s