Geplaatst in Uncategorized

Balans vinden en een vervroegde overgang

Begin januari is na 2 keer chemo een thoraxfoto genomen. De toch altijd erg gereserveerde, terughoudende longarts gaf aan, dat de uitslag van de longfoto toch wel datgene liet zien, wat hij had gehoopt. De witte plekken op de longen waren weer mooi zwart, zoals het hoort en ook was duidelijk zichtbaar dat de lymfeklieren geslonken waren. Goeie berichten dus!

Zelf rol ik ‘vrij soepel’ door de chemokuur, maar krijg ik standaard in de week na de chemo een mentale dip. Ik voel me dan verdrietig en ben dan zeer bewust van mijn sterfelijkheid. Een flink stuk zelfmedelijden dus. Daar baal ik dan weer van en zit ik me rot te prakkiseren hoe dit voor een volgende keer voorkomen kan worden. Verdrietig zijn mag natuurlijk wel, maar moet niet te lang duren. Omdat na elke kuur die dip een dag langer duurt, was ik de vorige keer bang om in een depressie terecht te komen. Gelukkig hebben gezin, sport, werk en de lieve aandacht van vrienden een positieve werking op mijn humeur en is het nog lang niet zover!

Nu is mijn vraag, moet je vechten tegen deze mentale dip of is dit een stuk verwerking, waardoor je daarna weer extra kunt genieten van de grote en kleine dingen van het leven? Is de dip nodig om juist weer positief en optimistisch in het leven te kunnen staan? de bekende pieken en dalen? Ik weet het niet, maar om eerlijk te zijn zie ik niet op tegen de komende chemo, maar wel tegen de komende mentale dip. Toegeven of vechten, wie heeft het antwoord?

En dat terwijl ik me fysiek sterker voel dan in de periode na de zomervakantie, samen met Hans 1 1/2 uur spinnen in de sportschool is geen probleem en ook ga ik  weer heerlijk op de fiets naar het werk. Weliswaar werk ik eerst voor halve dagen, maar dat heeft meer te maken met de vele ziekenhuisbezoeken en chemo’s. Dat is dan ook het dubbele, ik voel me uitermate goed en gezond, waardoor ik het moeilijk vind voor te stellen, dat ik straks ziek word.

Daarnaast is ook duidelijk geworden dat een aantal klachten die ik aan de chemo weet, horen bij de overgang, die door de chemo vervroegd of versneld is ingetreden. Mijn cupmaat van A naar C, slaapproblemen en gewichtstoename zijn de klachten. Hopelijk blijven de stemmingswisselingen achterwege, want dan kan niet alleen de chemo de schuld krijgen….

Volgende week vrijdag volgt nog 1 kuur, waarbij ik mag overnachten in het Martinihotel. Daarna volgt een CT scan en zullen we de ‘onderhoudsperiode’ ingaan. Donderdag bij de longarts geweest en maar gevraagd wat de onderhoudsperiode inhield. Zelf dacht ik, wellicht wat naïef, dat ik dan elke maand een foto zou moeten maken om te kijken hoe lang de progressievrije periode zou duren. Helaas is het waarschijnlijk zo, dat ik eens in de 3 of 4 weken voor een dagbehandeling aan de chemo ga. Niet meer de vervelende Cisplatine, maar alleen de Pemetrexed. Gelukkig geen overnachting meer met het spoelen van de nieren. De arts wil zo lang mogelijk wachten met de pillen tegen de ROS-1 mutatie, omdat het lichaam op een gegeven moment overal resistent voor wordt.

Mijn eerste doel is nu het gevecht tegen de verkoudheid! Gezond eten, rustig aan en vroeg naar bed…….

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized

Gelukkig zijn

Een week voordat we met ons gezin samen met mijn liefste vriendin en haar gezin op wintersport gingen, had ik mijn 2e chemo kuur en kon ik mij niet voorstellen dat ik een week later op de ski’s zou staan! Maar wat kan een mens gelukkig zijn, als het wel lukt. Bijna was de wintersport niet doorgegaan, omdat er geen sneeuw lag, maar de weergoden waren ons zeer goed gezind! Gelukkig kreeg ik ook toestemming van mijn longarts, al had ik er nooit over nagedacht dat ik niet zou mogen. Nu is skiën best een risicovolle bezigheid, dus moest ik van te voren wel goed over eventuele risico’s nadenken. Wat als….. Met een toilettas vol pillen, thermometer en mijn persoonlijke patiënten boekje met telefoonnummers en informatie over de behandelingen zou ik toch wel ver kunnen komen.

Ik heb dan wel geen bucketlist, maar nog een keer (of 20) skiën staat wel hoog op mijn verlanglijstje. Als enige van ons gezin zou ik er zonder problemen mijn zomervakantie voor opgeven, zo mooi vind ik het. Uiteraard heeft het er ook mee te maken dat ik op jonge leeftijd al heb leren skiën en al vaak op wintersport ben geweest. Technisch skiën is dan wel nooit het voornaamste doel geweest (als ik maar kon raggen), maar gelukkig is de techniek wel zo goed, dat het skiën me weinig energie kost.

We waren ervan uitgegaan, dat ik wellicht 2 of 3 afdalingen per dag kon maken en de rest zou rusten in de restaurantjes. Mijn vriendin al helemaal blij, omdat zij skiën leuk vindt, maar het gezellig in restaurantjes of in de zon in ligbedden zitten ook zeer aangenaam vindt. Hoe anders was de werkelijkheid; geen spoortje vermoeidheid, heerlijk skiën en een zeer aangenaam gezelschap.IMG_1737

Dit maakte dat ik een week lang het gevoel heb gehad dat ik gezond was. Wat is dat veel waard!! Dat hebben we toch maar in de pocket! Het grapje dat ik een placebo had gekregen in plaats van een chemo, was snel gemaakt…. Mijn haar heb ik nog, ik voel nog geen vermoeidheid en mijn algehele conditie is kennelijk uitstekend! Dinsdag moet ik weer voor een foto en bloedwaardenonderzoek. Dan zullen we wel weer met beide benen op de grond staan.

Het weekje skiën ervoer ik nog intensiever dan anders, omdat ik bij alles ervan uitga, dat het zomaar mijn laatste keer kan zijn. Heerlijk met Bram heel hard van de piste geskied. Hij zei nog dat ik niet ziek mocht worden, omdat ik de enige was die zijn snelheid had. Samen met Marin als ski juf van de piste afgegaan. Zij heeft alles in zich om later een goede juf te worden. Heerlijk met vrienden lekker elke dag uitgebreid geluncht met steeds meer wijn, resulterend in 2 kilo extra op de weegschaal thuis. Met een heel groot fijn gezelschap oud en nieuw gevierd, maar ook goede gesprekken gevoerd. Ik voel me een rijk mens en ben momenteel intens gelukkig!